Ervaringen

Verhaal van Angela

De allereerste indruk die ik kreeg was een enthousiaste Paulien in een paardenomgeving die heel prettig aanvoelde. Ook in het begeleiden zie je dit enthousiasme terugkomen en door deze positieve benadering zie je op den duur kleine wondertjes gebeuren. Voor Eileen is AAT een soort haven, doordat ze een natuurkind is en rust biedt in haar hoofd om alle indrukken te verwerken. Door het werken met paarden, zeggen wat ze moeten doen, geeft haar zo een voldoening en zelfvertrouwen. Leert haar ook gebruik te maken van haar zintuigen: ruiken,proeven, horen, voelen en zien. Leert haar zich meer te concentreren op de omgeving en dingen in haar op te nemen. Geeft op deze wijze haar concentratie een nieuwe impuls, dat ze deze beter toepast als voorheen. Dit merk je ook in de thuissituatie. Het is een kind geworden dat meer durf heeft gekregen in de omgang met dieren. In dit alles is ze afgelopen tijd veel gegroeid.
Complimenten voor de begeleidingsvorm van AAT!

Angela Godschalk

Een ander verhaal

Onze dochter is in januari 2008 begonnen bij de Klimop met AAT in de vorm van wat toen nog activerende begeleiding heette. Ze was toen 13 jaar.
Onze dochter is gediagnosticeerd met PDD-NOS. Toen zij met de begeleiding op De Klmop begon was recent scoliose bij haar geconstateerd waarvoor ze een brace moest dragen. Dit leverde erg veel problemen op. Onze dochter volgt onderwijs op de Praktijkschool in Breda, en heeft een licht verstandelijke beperking.
Toen onze dochter begon met de begeleiding van AAT, waren de belangrijkste problemen: teruggetrokken gedrag, weinig tot geen sociale interactie, weinig zelfvertrouwen, niet zelfstandig, niet weerbaar, ze had weinig inzicht in gevoelens(met als gevolg probleemgedrag), ook had ze zeer weinig inzicht in tijd. We hadden toen al enkele cognitieve therapieën met haar gevolgd, die geen resultaat opleverden.
We hebben toen voor haar gezocht naar een alternatieve manier om tot haar door te dringen, en de begleiding met hulp van paarden leek voor haar een juiste ingang. Onze dochter is namelijk dol op dieren, en vooral op paarden.
Er is gestart met het winnen van vertrouwen bij haar, wat gezien haar problematiek wel even heeft geduurd. Onder andere dmv planning van minuut tot minuut hoe de ochtend eruit zou zien. Dit gaf ook een gevoel van veiligheid voor onze dochter, dit had ze echt nodig. Ze is nu zover dat ze gewoon kan afwachten hoe de begeleiding verloopt en is hier ook veel flexibeler in geworden, er mag ook wel eens iets anders dan anders gaan. Naast het plannen van de ochtend werd er ook elke keer gewerkt aan het aanleren van de analoge tijd, die voor haar nog steeds erg moeilijk te begrijpen was. Leren klokkijken zou enorm ondersteunend in de thuissituatie. Daarom werd op De Klimop het klokkijken geleerd met behulp van de paarden. Er werd een parcours uitgezet in de vorm van een klok, en zo heeft onze dochter geleerd wat een kwartier, half uur en een uur was. Toen dat goed ging, is er geoefend met de digitale tijd. Ze heeft daar nu een goed inzicht in. Ook werd tijdens de begeleiding spelenderwijs geoefend met emoties. Door het werken met en verzorgen van de paarden heeft onze dochter een groter gevoel van eigenwaarde ontwikkeld, ze begrijpt dat de paarden haar nodig hebben voor hun verzorging, en dat ze invloed kan uitoefenen op hun reactie. Wij zien dit terug in de thuissituatie, ze is bereid soms iets voor een ander te doen, zoals boodschappen voor mama, of haar broertje helpen die het 's avonds eng vindt om boven alleen te douchen. Ze blijft dan boven bij hem, zodat hij zich niet alleen voelt. Twee jaar geleden zou dit ondenkbaar zen geweest, onze dochter was toen erg op zichzelf gericht. Er is binnen de begeleiding gewerkt aan het stimuleren van het invullen van haar behoeftes, door haar elke keer dat ze kwam haar iets te laten kiezen wat ze zelf graag wilde. Omdat ze dolgraag wilde rijden, werkte dit goed. Het heeft even geduurd, maar ze heeft uiteindelijk geleerd dat ze het gewoon kan zeggen als ze iets graag wil, iets wat voor onze dochter erg moeilijk was. Toen onze dochter in januari 2009 geopereerd moest worden aan haar rug, was ze erg angstig. Tegelijkertijd kreeg het paard waarmee ze vaak werkte, een aandoening waardoor het niet meer goed kon functioneren. Het heeft onze dochter geholpen om te zien, dat dit paard ook medicijnen moest slikken tegen de pijn, en erg sterk was. Onze dochter was weliswaar zeer angstig voor de operatie, die heel problematisch is verlopen, maar is daarna snel hersteld met één doel voor ogen: zo snel mogelijk weer met de paarden kunnen werken! Onze dochter heeft naast de vaardigheden die ze kan gebruiken in het dagelijks leven ook het zelfvertrouwen om zelfstandig met paarden te werken, iets wat haar heel veel vreugde geeft. Ze is nog steeds erg op zichzelf en heeft moeite met het onderhouden van vriendschap, wat gerelateerd is aan haar handicap. Het omgaan met paarden geeft haar veel levensvreugde, waar ze anders erg geïsoleerd zou zijn. In een omgeving met paarden waar ze ontspannen is, kan ze contacten aangaan, vraagt ze dingen aan andere mensen, heeft ze interesse in andere mensen en heeft ze een onderwerp van gesprek met de andere kinderen die begeleiding krijgen, waardoor ze het gevoel heeft er ook bij te horen! Wij zien dat onze dochter ook in andere situaties minder teruggetrokken is, en makkelijker op mensen afstapt wanneer ze dingen te weten wil komen. Kortom, voor haar is begeleiding met dieren het mooiste wat haar kon overkomen!
Om privacyreden is er geen naam vermeld

Verhaal van Mark en Patricia

Onze zoon krijgt sinds 4 maanden begeleiding op De Klimop. Hij is erg dol op dieren en vindt het heerlijk om in hun nabijheid te zijn. Voor hem zijn de paarden een hele veilige manier om te leren over zichzelf, zonder daarover veroordeeld te worden. De ontdekking dat paarden ook angsten kennen en graag hun best willen doen heeft hem verbaasd, maar ook gesterkt. Het is voor hem erg moeilijk om emoties bij zichzelf te herkennen en te begrijpen. De paarden helpen hem daar enorm bij.
Ook het gevoel dat de paarden hem nodig hebben om gepoetst te worden of eten te krijgen, geeft hem veel zelfvertrouwen.
Het buiten bezig zijn, met dieren in de natuur, brengt zoveel meer ontspanning en voelt ook veel vanzelfsprekender.
Voor ons is begeleiding bij de Klimop een hele waardevolle begeleiding gebleken!

Mark en Patricia Nederhof

Verhaal van betrokken ouders

Na de herfstvakantie van 2009 wilden wij dolgraag begeleiding of een therapie voor ons doofblind en autistisch zoontje, die zijn angst voor het ontdekken van de wereld om hem heen zou doen verminderen en zijn zelfredzaamheid zou bevorderen. Na een intensieve (en demotiverende) zoektocht, hoopten we snel aan de slag te kunnen. De nood was hoog aangezien zijn zelfverwondend gedrag steeds weer terug kwam. Zowel school als zorg steken enorm veel kennis en kunde in het voorkomen van dit gedrag. Maar zodra die veilige voorspelbare omgeving verandert, staan we vaak voor nieuwe uitdagingen. Helaas resulteert dat bij onze zoon in zelfverwondend gedrag. De zoektocht kwam uit op dolfijnen therapie. "Je hoort er zoveel goede verhalen over". Na een avond googelen kwamen in de loop van de week de inschrijfformulieren binnen. Bij de meesten was er een wachttijd van 4 tot 5 jaar. Bij de ander was je verplicht tot deelname in de organisatie (vooral fondsenwerving) voor minimaal 1 jaar. Bij weer een ander was je eigen bijdrage ruim € 8000,00 euro etc. Dit alles voor een eenmalig avontuur. Gedesillusioneerd haakten we bij de dolfijnen af. Daarbij speelde in onze gedachten mee dat dolfijnen niet in onze natuurlijke habitat leven en strikt gezien de reis zoveel impact heeft op milieu, vervoer, gelden en tijd, dat ik op zoek ben gegaan naar iets wat wel in de buurt beschikbaar zou zijn. Met een zelfde impact en wékelijks toegankelijk.
Het werd Assisted Animal Therapie. In ons geval begeleiding met hulp van paarden. We moeten eerlijk bekennen dat ons gezin bij de eerste kennismaking behoorlijk onder de indruk was van de grootte van het paard en de angst dat het op hol zou slaan, dus de aaibaarheidsfactor had het niet direct. Toch voelden we dat we dit een kans moesten geven.
In een tijdsbestek van drie maanden is onze zoon veranderd van een uiterst voorzichtig en gesloten kind in een open en nieuwsgierige jongen die zijn grenzen steeds opnieuw wil verleggen!
Zijn motoriek is dusdanig verbeterd dat hij zelfstandig op het paard kan zitten in stap en draf en tijdens de route nieuwe dingen ontdekt en toelaat. Zijn interesse voor de begeleider is groter en er zijn zelfs momenten van interactie. Onze conclusie is dat onze zoon, die zijn informatie voornamelijk via de tast krijgt, leerbaar is! Hij heeft een fysieke benadering zoals begeleiding met een paarden nodig om op een veilige manier zijn zelfredzaamheid en opmerkzaamheid te vergroten. Hij geniet en voelt zich 'in control'. Zelfbeschikking is zo essentieel voor een kind wat dagelijks moeite moet doen om met onze 'standaard' mee te kunnen. Zijn zelfverwondende gedrag is aanzienlijk minder geworden. We hebben een waardevolle en leerzame tijdsbesteding gevonden voor onze zoon. Het is ons inziens onrechtvaardig om alle kinderen volgens conventionele wijzen te onderrichten. Deze expertise (AAT) zou veel breder uitgedragen moeten worden als volwaardig onderdeel van het onderricht aan mensen die net even anders leren dan de rest van ons. Laat ze mee doen en geef daarmee kwaliteit van leven!

Een betrokken moeder (en vader!)

Een mail van een ouder van een kind

"Wat was ons meissie trots op het feit dat ze gesprongen heeft met Madelief! Vertederd en zo blij om haar zo te zien. Dit is weer zo'n kostbaar moment dat je duidelijk maakt hoe belangrijk deze begeleiding is. Ze is nooit trots op zichzelf. Door deze ervaringen leert ze ook trots te zijn in andere situaties. De volgende dag was ze heel trots op het feit dat ze zo goed kan tekenen. De kanjer"

Trotse ouder

.